Een echte beurskrach

Afbeeldingsresultaat voor site:ilocate.nl

Als de AEX begin september voor het eerst door de 400 punten grens heen zakt, slaat bij mij de paniek toe. Iets in mij zegt dat ik de grootste blunder van mijn leven ben begaan, maar ik kan niet meer terug. Ik voel me als iemand die op een klein bootje op de grote oceaan zit en de inktzwarte wolken van een naderende orkaan op zich af ziet komen. Nergens is er een schuilplek te vinden en vluchten is onmogelijk. De spanning en stress nemen met het opvolgen van de dagen en het vele slechte nieuws toe. Thuis ben ik niet te genieten, maar toch houd ik mijn kaken stijf op elkaar. Tegen Kathleen zeg ik alleen dat er veel stress op mijn werk is, wat ook daadwerkelijk het geval is. Maar de echte stress zit in de risicovolle beslissing die ik heb genomen. Met behulp van mijn blauwe vriendjes slaap ik elke nacht slechts een paar uur, maar echt uitgerust raak ik niet meer. Zelfs in het weekend ben ik afwezig en blazen we de vele feestjes af. Dit alles komt onze relatie niet ten goede.
Dan vallen begin september alle ongelukkige omstandigheden samen in de perfecte storm en gaat de rollercoaster van start. Een Amerikaanse bank waar ik veel zaken mee doe, is Lehman Brothers. Deze meer dan honderd jaar oude investment bank heeft erg te lijden onder de kredietcrisis en op 9 september 2008 verliest de bank binnen één dag 40 procent van zijn beurswaarde. Op de handelsvloer zien we de koersval gebeuren en kijken we verbijsterd naar de schermen. In paniek bel ik een paar van mijn grootste klanten om mijn eigen pakket met FTl350-future te verkopen, maar het is al te laat. De markt is onzeker, de pensioenfondsen wachten af en zetten alle nieuwe investeringen op ‘on hold’. Ik kom er niet meer vanaf! De markt voor derivaten droogt razendsnel op en ik blijf met mijn pakket futures zitten.
Het ruikt op de handelsvloer naar angst en ik zie het ongeloof en de paniek in de ogen van de handelaren. De meesten hebben kantoorruimte maastricht na dertig jaar opgaande koersen nog nooimeegemaakt. De angstige sfeer op de beursvloer voorspelt niet veel goeds voor de komende maanden en ik loop van het ene crisisoverleg naar het andere. Ongeloof is de beste omschrijving van wat ik bij mijn collega’s in hun ogen zie. De stress heeft nu het alleenrecht in mijn lijf en ik ken mezelf niet meer terug. Ik ben gespannen en zelfs agressief. Ik probeer mijn rode Ferrari te annuleren, maar dat lukt me niet meer. Alleen met extra slaappillen haal ik nog een paar uur rust per nacht. In de spiegel zie ik elke ochtend de donkere wallen onder mijn ogen groter worden. Daaraan is af te meten dat het niet lang meer duurt, voordat ik de totale uitputting nabij ben.