Het financiële district

Afbeeldingsresultaat voor site:ilocate.nl

Tijdens de loop naar de koepel begint het vrouwenkoor een prachtig, oud-Keltisch lied te zingen, waarbij ze wordt begeleid door een harp. Het is een surrealistische situatie, ik had niet gedacht dat een dergelijke bijeenkomst in het jaar 2009 nog zou bestaan. We lopen langs de kerkbanken naar achteren, totdat we ons exact in het midden van het ronde gedeelte van de kerk bevinden. Om ons heen liggen op de stenen vloer de grijze graftombes van tien Tempeliers. De stenen beelden die plat op de grond liggen, zijn onmiskenbaar ridders, compleet met versteende schilden en zwaarden. Op elk van de schilden staat een tempelierskruis en op de kleine zwarte borden aan de voet van de beelden staan in het wit de namen van de ridders te lezen. Zo zie ik de naam van Graaf Geoffrey de Mandeville, die gestorven is in het jaar 1144. Naast hem ligt William Marshal, die is gestorven in het jaar 1231. Beiden hebben hun zwaard in hun hand en dragen een schild.
Een onwerkelijk gevoel neemt van me bezit en het is net alsof ik hier al eens eerder ben geweest, ondanks het feit dat ik in Londen nooit meer dan het vliegveld en het financiële district heb gezien. Zo blijven we een paar minuten in stilte staan en ik laat de sfeer op me inwerken. De namen van de andere novieten worden hardop voorgelezen en ook zij melden zich in de ronde koepel. Kathleen zou me hier eens moeten zien staan. Misschien zou ze flexplek breda weer trots op me zijn en het me vergeven. Maar mijn gedachten aan Kathleen worden onderbroken door een man en een vrouw die op een stenen graf van een Tempelier zitten en geamuseerd toekijken. Mijn adem stokt in mijn keel. Het zijn onmiskenbaar mijn ouders en ze lijken levensecht te zijn. Zou de barman dan toch gelijk hebben en komen in de Temple Church de dood en het leven echt bij elkaar? Het kan toch niet zo zijn dat mijn doodgewaande ouders hier springlevend aanwezig zijn? “Papa, mama?,” mompel ik.