Over tijdsduur

Op weg naar huis na de opera vroeg ik me af: waarom zijn deze laatste tien minuten zo belangrijk voor ons? Ik besefte al snel dat ik me totaal niet druk maakte over de lengte kantoor huren groningen van Violetta’s leven. Als ik te horen had gekregen dat ze op haar 27ste jaar was gestorven en niet op haar 28ste (zoals ik geloofde), zou het nieuws dat zij een jaar uit haar gelukkige leven was kwijtgeraakt mij totaal niet geraakt hebben, maar de mogelijkheid dat ze de laatste tien minuten zou zijn misgelopen betekende juist heel veel. Verder zou de emotie die ik over het kantoor huren leeuwarden weerzien van de geliefden voelde niet veranderd zijn als ik gehoord had dat ze in werkelijkheid een week met elkaar hadden doorgebracht in plaats van tien minuten. Maar als de minnaar te laat was gekomen zou La Traviata een heel ander verhaal zijn geweest. Een verhaal gaat over belangrijke gebeurtenissen en gedenkwaardige momenten, niet over tijdsduur. Verwaarlozing van duur is normaal in een verhaal, en het karakter van het verhaal wordt vaak bepaald door de afloop. De regels voor verhalen hebben dezelfde centrale kenmerken als de herinneringen aan colonoscopieën, vakanties kantoor huren amsterdam en films. Dit is de manier waarop het terugblikkende zelf werkt: het maakt verhalen en legt ze voor latere raadpleging vast. Het is niet alleen in de opera dat we ons het leven voorstellen als een verhaal en hopen dat het goed zal aflopen. Als we horen over de dood van een vrouw die vele jaren van haar dochter vervreemd is geweest, willen we weten of moeder en dochter zich met elkaar verzoend hadden voordat de vrouw overleed. Het gaat ons niet alleen om de gevoelens van de dochter: we willen iets verbeteren aan het verhaal over het leven van de moeder. Als we om mensen geven, neemt dit vaak de vorm aan van een betrokkenheid bij de kwaliteit van hun verhalen, niet de kwaliteit van hun gevoelens. We kunnen zelfs diep geroerd worden door gebeurtenissen die verandering brengen in het verhaal van mensen die al gestorven zijn. We voelen medelijden met een man die bij zijn sterven dacht dat zijn vrouw van hem hield als we horen dat ze jarenlang een verhouding kantoor huren schiphol had en alleen bij haar echtgenoot bleef vanwege zijn geld.1 We hebben medelijden met de echtgenoot ondanks het feit dat hij een gelukkig leven had. We voelen de vernedering van een wetenschapper die een belangrijke ontdekking deed die na zijn dood werd ontkracht, hoewel hij deze vernedering zelf niet had ervaren. En het belangrijkste is natuurlijk dat we allemaal intens geïnteresseerd zijn in het verhaal van ons eigen leven en de sterke wens koesteren dat het een goed verhaal zal worden, met een fatsoenlijke hoofdpersoon.